Nico Bodewes, Keizer der Saxen (en Leica fan)


Ah, een Leica!

Mijn saxofoon was klaar en kon worden opgehaald. De laatste hand was gelegd aan het verfijnd aanpassen en afstellen van de beweegbare onderdelen. Alleen nog even ophalen dus, in Amsterdam en natuurlijk in het centrum. Nico deed open, na een aantal stevige kloppen op de deur van zijn souterrain. Ergens verwacht je een ‘uit het boekje’ begroeting, maar deze bleef uit. Zijn begroeting bestond uit de onverwachte woorden: “Hè, een Leica, Wat goed!” Dit was het begin van een uur durende ontmoeting met een prachtige Amsterdamse kerel. Nico Bodewes staat bekend als de Keizer der Saxen.  Maar hoe herkende hij in een oogwenk mijn Leica, terwijl deze half achter mijn rug hing?

Vraag beantwoord

Nico Bodewes schonk mij een vluchtige blik en een snelle uitnodiging om binnen te komen. Direct dook hij een hoek van zijn werkatelier in. Al grabbelend in een tas klonk een opgetogen kreet. Een legendarische Leica M6 werd als een trofee omhooggehouden. Deze Keizer der Saxen was ook een doorgewinterde Leica enthousiasteling. Nog steeds fotografeert Nico met zijn twee analoge Leica’s, een M6 en een M7. Net had ik mijn verbazing onderdrukt en het volgende Leica verhaal werd verteld. Lang geleden kwam hij een atypische Leica tegen in een fotozaakje. De camera was te koop, maar stond daar zonder prijskaartje. Voor nog geen vijfhonderd gulden werd Nico de nieuwe eigenaar van deze blinde Leica. Nog nooit had ik van een blinde Leica gehoord. Het bleek te gaan om een Leica MDa zonder zoeker (viewfinder). Dit type werd in laboratoria gebruikt en was een afgeleide versie van de M4. In de periode van 1966 tot 1976 zijn ongeveer 14000 exemplaren gemaakt. Tegenwoordig kun je zo nu en dan nog wel een MDa kopen op een veiling of soms als inruilexemplaar. De prijs is niet spectaculair hoog, maar heden ten dage wel gemakkelijk het dubbele als waarvoor Nico er een heeft aangeschaft.

Nico Bodewes, de Keizer der Saxofoons.

Vakman pur sang

Van Nico mocht ik alles fotograferen wat ik maar wilde. Ondertussen lanceerde hij het ene verhaal na het andere. Onderwerpen als camera’s, flitsfotografie en zelf negatieven ontwikkelen passeerden in no time de revue. Zijn atelier doet sterk denken aan het oude rommelige winkeltje van Malle Pietje uit de serie Swiebertje. Waar je ogen kijken, staat of hangt iets. Nico bewaart alles, want op een dag kan hij het nodig hebben. Trots laat hij een stripboek zien. De hoofdrolspeler in het stripboek heet Nico Bodewes. Als een van de weinige Nederlanders heeft Nico zijn eigen stripboekenserie, net zoals Sjef van Oekel. Bovenal is deze man een gepassioneerde vakman. Wat zijn ogen zien, kunnen zijn handen maken. Begonnen als goudsmid, omgeschoold tot saxofoonreparateur. Niet zomaar een saxofoonreparateur, maar eentje met een reputatie en een klantenkring waar je U tegen zegt. Vader en dochter Dulfer komen er met regelmaat, maar ook sterspelers als Benjamin Herman. Over Hans Dulfer heeft Nico ook een leuk verhaal. Als reparateur staat kwaliteit bovenaan. De basis van kwaliteit is zijn vakmanschap en het gebruik van goede materialen. Als hij materialen moet testen, gebruikt hij daarvoor de saxofoon van Hans Dulfer. Als het materiaal maandenlang het gebruik bij/van Hans Dulfer overleeft, dan is het van uitstekende kwaliteit en wordt het toegepast op andere saxen in de praktijk van Nico. Niet eerder.

Portretten schieten

Tijdens het lanceren van alle verhalen door Nico was er alle gelegenheid om hem te portretteren. Zijn mond en handen blijven altijd in beweging. Nico toont hoe hij geheel handmatig een nieuwe polster maakt met gebruik van het beste leer uit Zwitserland. Dit leer is goed want Hans Dulfer heeft het getest. En weer vult het atelier zich met zijn bulderende lach. Hij geniet. Ik geniet. Na een uur moest Nico naar een volgende afspraak. Die was hij vergeten, maar werd er telefonisch door de secretaresse van de museumdirecteur fijntjes aan herinnerd. Met een camera vol foto’s en een koffer met een gloednieuw gemaakte saxofoon, toog ik richting Brabant. Pas thuis heb ik de saxofoon voor het eerst bekeken. Mijn fantastische saxofoon is gemaakt door Florian Roos, van Blue Rose Saxophones Amsterdam, en aangepast en afgesteld door niemand minder dan de Keizer der Saxen, Nico Bodewes. Een meer dan gedenkwaardige en hoogst aimabele man, die geen noot op een saxofoon kan spelen 🙂

Nico Bodewes, de Keizer der Saxofoons.